நன்றி...

சொந்த ஊரிலிருந்து
சென்னைக்கு திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன்
டூ வீலரில்...

வழியில் லிஃட் கேட்டு ஏறிக்கொண்டாள்
என் தாய் வயதில் ஒரு பெண்மணி.

சில கிலோமீட்டர் கடந்தபின்
நிறுத்தச் சொன்னாள்.
நிறுத்தினேன்.

என் தோள்பிடித்து இறங்கியவள்
திரும்பிக்கூடப் பார்க்காமல் சொன்னாள்
"பத்திரமா போய்ட்டு வா ராஜா" என்று.

நகர மனமில்லாமல் நின்றுவிட்டேன்
அவள் நன்றி சொன்ன விதத்தை கேட்டு!

ஏசி பஸ்...

சலவை நோட்டுகள் மட்டுமே
பயணசீட்டு வாங்க பயணிக்கின்றன...
சலவை செய்யாத மனங்களின்
கைகளில் மாறி மாறி!

உனக்கு மட்டும் ஏனடி புரியவில்லை?

என் கற்பனைகளுக்கு
உன் உரு கொடுத்தேன்,
அவை கவிதைகளாயின...

உனக்கு ஏனோ புரியவில்லை
அவை தமிழ்த்தாவனி போட்ட உன் உருவம் என்று...

ஊரார் கேட்கின்றனர் -
உரு கொண்ட கவிதைக்கு
உயிர் கொடுப்பது யாரென்று?

உன்னை காட்டிக் கொடுக்க விருப்பமில்லை,
உனக்கென்று இருக்கும் என் உயிரை
விட்டுக்கொடுக்கவும் தெரியவில்லை,
பதில் சொல்ல முடியவில்லை,
உனக்கு மட்டும் ஏனடி புரியவில்லை?

உயிர்த்தெழுந்தேன் நான்...

கவிதை எழுத நினைத்து
கண் மூடிப் பார்த்தேன்...

நீ வந்து நின்றாய்.

உன் சிரித்த முகத்தைப் பார்த்து
செத்துப்போனது என் கவிதை!

உயிர்த்தெழுந்தேன் நான்...

நிம்மதி ???

தாகம்,பசி,வலி,வேதனை,
ஆசை,ஏக்கம்,சோர்வு,
கனவு,நினைவு
என்று அனைத்திற்கும் விடுமுறை அளிக்கிறேன் -
நான் உன் மடியில் படுத்து உறங்கும் போது...

...

அலாரம் அடித்து
தூக்கம் கலைந்தபின் தான் உண்ர்ந்தேன்,
அந்த நிம்மதி கூட,
கனவில் தான் என்று...

முதல் கவிதை!

நண்பர்களே,

நான் ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும் போது முதன்முதலில் கவிதை எழுதினேன்...
"கவிதை" என்று தலைப்பு கொண்ட அந்த இரண்டுவரி கவிதை...

"கவிதை"

காதலில் உள்ள கட்டபொம்மனை
காட்டிக் கொடுக்கும் எட்டப்பன்!

பஸ் ஸ்டாண்ட் கவிதை...

கூட்டம்,
நெரிசல்,
வியர்வை,
ஜன்னலோர சீட்,
ஓடிப்போய் ஏறியது,
ஓடவிட்டு ஏறியது,
படிகட்டு பயணம்,
பல கைகள் மாறி வாங்கிய டிக்கெட்,
அதன் ஒரு மடிப்பு -
அந்த 'மஞ்சள் சுடிதார்' போட்டவளுடையது,
என்ஜின் இரைச்சல்,
அதை மறந்த ட்ரைவர்,
மேலே வர சொன்னதற்கு கலாய்க்கப்பட்ட கண்டக்டர்,
கூரையில் தாளம்,
கானா பாட்டில் கலைந்து போன பயன கலைப்பு,
இன்னும் எத்தனையோ...

நினைவுக்கு வந்தது
சென்னை மாநகர பேருந்து பயணம்...

நிற்காமல் போனதொரு பேருந்து
நான் இதை எழுதிய தருணம்!

டன்டனக்கா டனுக்கனக்கா...

இது நம்ம வீடியோ மச்சி!!!

நட்புக்கு கூட கற்புகள் உண்டு நல்லா தெரிஞ்சிக்கடா!

ஒன்பதரை மணி காலேஜிக்கு
ஒவ்வொருத்தனா கெளம்பும் போது
ஒருத்தன் மட்டும் தூங்கிகிட்டிருப்பான்
ஒன்பது இருபது ஆகுற வரைக்கும்...

அடிச்சி புடிச்சி கெளம்புறப்போ
அரை குறையா குளிச்சதுண்டு
பத்து நிமிஷ பந்தயத்துல
பட படன்னு சாப்டதுண்டு

பதட்டதோட சாப்பிட்டாலும்
பந்தயத்துல தோத்ததில்ல,
லேட்டா வர்ற நண்பனுக்கு
பார்சல் மட்டும் மறந்ததில்ல!

விறுவிறுன்னு நடந்து வந்து
காலேஜ் Gate நெருங்குறப்போ
'வெறுப்படிக்கிதுடா மச்சான்'னு
ஒருத்தன் பொலம்பி தொலச்சாக்கா,
வேற எதுவும் யோசிக்காம
வேகவேகமா திரும்பிடுவோம்
வெட்டியா ரூம்ல அரட்டை அடிக்க,
இல்ல 'வெற்றி' தியேட்டர்ல படம் பாக்க!

'கஷ்டப்பட்டு' காலேஜிக்கு போனா
கடங்கார professor கழுத்தறுப்பான்...
assignment எழுதாத பாவத்துக்கு
நாள் முழுக்க நிக்கவச்சி தாக்கறுப்பான்!

கேலி கிண்டல் பஞ்சமில்ல,
கூத்து கும்மாள குறையுமில்ல,
எல்லாருக்கும் சேத்துதான் punishmentன்னா
H.O.Dய கூட விட்டதில்ல!

ஈ அடிச்சான் காபி இந்தபக்கம்னா
அத அடிப்பான் காபி அந்தபக்கம்...
ஒருத்தன் மட்டும் படிச்சிட்டு வந்து
ஒன்பதுபேர் பாஸ் ஆனதுண்டு!

பசியில யாரும் தவிச்சதில்ல
காரணம் - தவிக்க விட்டதில்ல...
டீக்கடையில கடன்வச்சி குடிச்சாலும்
சரக்கடிக்க பஞ்சமே வந்ததில்ல!

அம்மா ஆசையா போட்ட செயினும்
மாமா முறையா போட்ட மோதிரமும்
fees கட்ட முடியாத நண்பனுக்காக
அடகு கடை படியேற அழுததில்ல ...

சட்டைய மாத்தி போட்டுக்குவோம்
சாதி சமயம் பாத்ததில்ல,
மூஞ்சிமேல காலபோட்டு தூங்கினாலும்
முகவரி என்னன்னு கேட்டதில்ல!

படிச்சாலும் படிக்கலன்னாலும்
பிரிச்சி வச்சி பாத்ததில்ல...
அரியர்ஸ் வெச்சாலும் வெக்கலன்னாலும்
அந்தஸ்த்து பாத்த ஞாபகமில்ல!

வேல தேடி அலையுறப்போ
வேதனைய பாத்துப்புட்டோம்
'வெட்டி ஆபிஸர்'னு நெஜமாவே
மாறி மாறி சிரிச்சிகிட்டோம்!

ஒருத்தன் மட்டும் சம்பாதிக்க ஆரம்பிச்சு
ஒன்பது பேரும் உக்காந்து சாப்பிட்டப்போ
மனசு கட்டபொம்மனா நண்பனுக்கு நன்றி சொல்ல
கண்ணு எட்டப்பனா கண்ணீர் சிந்தி காட்டி குடுக்கும்...
பக்குவமா இத கண்டும் காணாம
நண்பன் தட்டி கொடுக்க நெனைக்கிறப்போ
'சாப்பாட்ல காரம்டா மச்சான்'னு
சமாளிச்சி எழுந்து போவோம்...

நாட்கள் நகர,
வருஷங்கள் ஓடுது,
எப்போதாவது மட்டுந்தான் இ-மெயிலும் வருகுது
"Hi da machan... how are you?" வுன்னு...

தங்கச்சி கல்யாணம்,
தம்பி காலேஜி,
அக்காவோட சீமந்தம்,
அம்மாவோட ஆஸ்த்துமா,
personal loan interest,
housing loan EMI,
share market சருக்கல்,
appraisal டென்ஷன்,
இந்த கொடுமையெல்லாம் பத்தாம
'இன்னிக்காவது பேச மாட்டாளா?' ன்னு
இஞ்சிமறப்பா போல ஒரு காதல்,
.
.
.
எப்படியோ வாழ்க்க ஓடுது ஏடாகூடமா,
நேரம் பாக்க நேரமில்ல போதாகாலமா!

இ-மெயில் இருந்தாலும்
இண்டர்னெட் இருந்தாலும்
கம்பெனியில ஓசி phone இருந்தாலும்
கையில calling card இருந்தாலும்
நேரம் மட்டும் கெடைக்கிறதில்ல
நண்பனோட குரல கேக்க
நெனச்சாலும் முடியறதில்ல
பழையபடி வாழ்ந்து பாக்க!

அலைபேசி இருந்தும் அழைக்க முடியாம போனாலும்
orkut இருந்தும் scrap பன்ன முடியாம போனாலும்
'available' ன்னு தெரிஞ்சும் chat பன்ன முடியாம போனாலும்
'ஏண்டா பேசல?' ன்னு கோச்சிக்க தெரியல..
இத பெரிய பிரச்சனையா யோசிக்கவும் முடியல!

கல்யாணத்துக்கு கூப்பிட்டு
வரமுடியாமா போனாலும்,
அம்மா தவறின சேதி கேட்டதும்
கூட்டமா வந்தெறங்கி,
தோள் குடுத்து தூக்கி நிறுத்தி
பால் எடுத்தவரை கூட இருந்து
சொல்லாம போக வேண்டிய இடத்துல
செதுக்கிவச்சிட்டு போன என் தோழர்கள்
தேசம் கடந்து போனாலும்
பாசம் மறந்து போகாது!
பேசக் கூட மறந்தாலும்
வாசம் மாறி போகாது!
வருஷம் பல கழிஞ்சாலும்
வரவேற்பு குறையாது!
வசதி வாய்ப்பு வந்தாலும்
'மாமா' 'மச்சான்' மாறாது!

Researching for an answer...

Friends,

I badly need to know the answer for this short, sweet, basic question... Everyone lives life. Everybody experiences something, may be different, may be same... Life is to learn lessons. You learn something with whomever you meet or whatever you see... I need to know something that is bothering me very much...
Decisions determine life, at anytime. I guess nobody can deny this. What you decide is what you choose and what you choose is what you follow... what you follow is your life... now experts, please answer/justify/criticize/whatever-you-name-it...

What should you listen to - your mind or heart?

நலம் நலமறிய ஆவல்

கடுதாசி போட்டுபுட்டு
கடத்தெருவுக்கு போறப்பலாம்
தபால்காரன பாத்துபுட்டா
தலையாட்டி கேட்டுக்குவேன்,
என் அம்மாகிட்ட இருந்து லெட்டர் வந்திருக்கான்னு...


சைக்கிள் மணி சத்தம் கேட்டா
சட்டுனு எழுந்து ஒடிவருவேன்
தபால் வந்திருக்குமோன்னு
தட்டுத் தடுமாறி ஒடிவந்தா
பொடவக் காரன் வந்திருப்பான்
என் நெனப்புல மண்ணள்ளிப்போட...


காத்திருந்து காத்திருந்து
கடுதாசி கெடைக்கிறப்போ
சேத்துவச்ச சந்தோசமெல்லாம் மூஞ்சில தெரியும்,
அன்னிக்கி மட்டும் தபால்காரன் ஆண்டவனா தெரிவான்!


ஆசப்பட்ட கடுதாசி வந்துடுச்சி
அதுவரைக்கும் இருந்த பசியும் மறந்துபோச்சி
கொண்டாந்த தபால்கார மாமாவுக்கு
கபாலி கட மசால் வட பரிசா போச்சி!


கடுதாசிய கையில வாங்குறப்போ
என் அம்மா கைபுடிச்ச ஞாபகம் வருது
அத நெஞ்சோட அணச்சிகிட்டு நடக்குறப்போ
என்ன கட்டிபுடிச்சி அழுதது கண்ணுல தெரியுது...


அவசரமா ஒரு தடவ
ஆசையா ஒரு தடவ
காலையில ஒரு தடவ
தூங்குறப்போ ஒரு தடவ
திருப்பி திருப்பி படிச்சிட்டு
கண்ண கொஞ்சம் கசக்கிட்டு
பேனா எடுத்து எழுதுறப்போ
பாசம் ஊருது நெஞ்சுக்குள்ள
அத பேனா வரையுது பேப்பருல...


அம்மாவோட ஆஸ்த்துமா,
அப்பாவோட B.P.,
அக்காவோட கல்யாணம்,
தம்பியோட காலேஜி,
லக்ஷ்மி போட்ட கன்னுக்குட்டி,
பைரவன் கடிச்சி வெச்ச பால்காரன் பையன்,
தோட்டத்துல நட்டுவெச்ச ரோஜா செடி,
தண்ணி வராத கார்ப்பரேஷன் கொழா,
'அடடா மறந்துட்டனே'ன்னு
பக்கத்து வீட்டு பாட்டி சொகம்,
ஒன்னொன்னா விசாரிச்சிட்டு
பக்கம் தீந்ததுக்கு அப்புறம்
நெடுக்க திருப்பி எழுதிடுவேன்
எனக்கு ப்ரமோஷன் கெடச்ச விஷயத்த...


பாத்து பாத்து பக்குவமா
எழுத்து அழியாம மடிச்சிபுட்டு
சமச்சி வெச்ச சாதத்துல
ஒரு பருக்க எடுத்து ஒட்டிவெப்பேன்


என்னதான் அவசரமா
ஆபீஸுக்கு கெளம்பினாலும்
அன்னிக்கி மட்டும் மறக்கமாடேன்
அம்மாவுக்கு எழுதின கடுதாசிய...


மாடவீதி வரைக்கும் நடந்து வந்து
போஸ்ட் பாக்ஸ்ல போட்டுபுட்டு
தலையில ரெண்டு சைடுல ரெண்டு
தட்டு தட்டுவேன்...
அக்கறையா தட்டினதுக்கு
துறுபிடிச்ச பெட்டி நைஸா
கையில ஒட்டி அனுப்பிடுவான்
இரும்பு பிசுக்க..
அத தட்டிவிட்டு கெளம்பிடுவேன்
காத்துகெடக்க..!


இன்னிக்கி,
தபால் போட்ற ஆள் இல்ல
தபால் தலையில பசையும் இல்ல
போஸ்ட் ஆபீஸ்ல கியூ இல்ல
போஸ்ட்மேன் தலையில மயிருமில்ல...


எலக்ட்ரானிக்கா பேசிக்கிறோம்
எதுக மோன மறந்துபோச்சு
எழுதிப் பாத்து நாளும் ஆச்சு
அட பேனா பென்சில் மறந்து போச்சு!


இமெயிலு இன்டர்நெட்டு
வாய்ஸ் மெயிலுக்கெல்லாம் வாக்கப்பட்டு
இன்பர்மேஷன் டெக்னாலஜி இனிமையா தெரியுது...
இன்னிக்கொன்னு நாளிக்கொன்னுன்னு புதுமையா போகுது...


உண்ம ஒண்ண சொல்லனும்
உரிமைய கொஞ்சம் எடுத்துக்குறேன்,
தப்பிருந்தா மன்னிச்சிடுங்க
தப்பா ஏதும் சொல்லிப்புட்டா...


இமெயிலு அனுப்பிட்டு
இந்தப்பக்கம் திறும்புறதுக்குள்ள
பதில் வந்து சேந்துறுது - அதுல
'காத்திருக்குற சொகம்'
செதில் செதிலா போயிறுது...


பாசத்த காணல
தமிழ் சுவாசத்த காணல
பேனா புடிச்சி எழுதுறப்போ
கண்ணீர்பட்டு காஞ்சி போன தடயத்த காணல...


வேகமா பேசிக்கிறோம்
வேடிக்க காணல
கீபோர்ட தட்டி தட்டி
கிறுக்கு மட்டுந்தான் புடிக்கல!


புதுசு புதுசுன்னு பூரிச்சிப்போறோம்
பழசோட வாசனைய பதப்படுதாம...
எதுக்கு எதுக்குன்னு தெரியல
அட ஏண்டா இன்னும் புரியல?


நலம் நலமறிய ஆவல்,
இது பழைமையின் அறைகூவல்!

I remember the day I met her...

I remember the day I met her…
She stood beside my friend.
Listened to my words,
Laughed at my comments,
Moved by my thoughts,
Exaggerated at my feelings…
I wanted to see her face and so
I played some trick on the race…
At last, She said by her first sight – that I should come back!

I was there after some days,
The other friend was missing.
Nowhere to hide her face then,
She started looking at me, her first boy Friend! 
There was a gentle smile…
But soon she dropped her head
With a little blush!

Days passed by…
Talks,
Smiles,
Laughs…
Hours went together…
We forgot food, forgot sleep,
Talked till our jaws pained…
Sat together,
Ate together,
Worked and played together…
No study… no worry…
Enjoyed the time in merry.

I remember the days in the kitchen
Where I sat beside the stove,
With a plate in hand,
Where my lips watered for her crispy dosa and chutney…

Together, at the computer
Where we fought to win some race…
Together, at the stairs
Where I plaited her hair…

From gift shops to bakers,
Net parks to theme parks,
We roamed around…
They all say our names and
Remind our friendship flames…


Years passed…
The day arrived…
She did let me know
That her father came with grooms to decide…

With an year left to go,
I started missing her.

No more sitting together…
No more playing together…
No more timeless talks…
No more night-time walks…

Confused, depressed and sad
I was forced to plan the rest…
All that I understood was…
I will not live that life again!

That life with lots of fun,
Joy and sorrow multiplexed,
Tiny fights and casual clashes,
Pulling legs and worthless chats...

Days became months…
Months slipped to a year…

Finally the day arrived!
I was with my family at the hall.
Her wedding was in progress.
She, beside her husband, with the wedding ring…
I, with my present…
‘Good luck’ was my word, in fact…
I didn’t know why I came home with heavy heart!


Now… rarely we speak and
I wait for chances to meet,
Me, busy at work,
She busy with her family,
All that remains afresh is
Our friendship, with fragrance!

Two became three
And there was my chance to visit her…
Again with a present :)
Just to say good luck!

Have much to share,
Have much to cry…
But not again, the way I did…
And so they remain at heart, forever!

Whatever that happened was good, indeed,
Whatever should happen, will happen on need!

Waiting for the day
For just an hour, to say,
To share all that I didn’t
And to add to the end,
That I MISS HER!

~ A lonely heart.

Unarvugal - உணர்வுகள்...

எதிரில் பார்த்திருந்த நாட்களைவிட
உன்னை
எதிர்ப்பார்திருந்த நாட்களே அதிகம்!

துடிப்பதை விட
உன்னை நினைப்பதற்கே நேரம் சரியாக இருக்கிறது
என் இதயத்திற்கு...

எஸ் எம் எஸ் ஸாக வந்தாலும்
என் உயிரை
எச்சமில்லாமல் குடித்துக்கொண்டிருக்கின்றன
இக்கவிதைகள்! :))

Rasigan (ரசிகன்)

நான் ரசிகன்.
அன்று என் காதலியை ரசித்திருந்தேன்...
என்னுடன் அவளும் இருந்தாள்,
எங்கள் காதலும் இருந்தது...

நான் ரசிகன்.
இன்று என் காதலை ரசிக்கின்றேன்...
என்னுடன் என் காதல் மட்டும் இருக்கின்றது...

நான் ரசிகன்.
நாளை என் மனைவியை ரசிப்பேன்...
என் காதலும் இருக்கும்,
என் காதலியும் இருப்பாள்... மனைவியாக!
.
.
.
நான் ரசிகன்!!!

lordlabakdoss?

This is the most important unanswered question of tamil nadu...

"Neenga verum dhaassaa illa lord-labak-dhaassaa?"

"நீங்க வெறும் தாசா, இல்ல லாடு லபக்கு தாசா?"

I dont know whether I am lordlabakdoss... but i dont want to be 'verum'doss... So is my space to put you some questions, share you some myths and stay in touch with this world.